Blog

W modernizowanym domu przejście na pompę ciepła często ujawnia niedostosowanie istniejących emiterów do niższych parametrów pracy nowego źródła. Tradycyjne instalacje domowe projektowano z myślą o wysokotemperaturowych kotłach gazowych lub zasypowych kotłach węglowych. Takie urządzenia bez trudu dostarczają wodę o temperaturze rzędu 70–80°C w najchłodniejsze dni. Nowoczesna technologia pomp ciepła bazuje na zupełnie innej zasadzie działania. Urządzenia te wymagają zasilania w przedziale od 35 do 55°C, aby zachować deklarowaną energooszczędność.

Woda w instalacji grzewczej drastycznie różni się od tej płynącej w kranie. Nośnik ciepła w zamkniętym obiegu musi spełniać rygorystyczne normy fizykochemiczne. Zwykła kranówka zawiera zbyt dużo jonów wapnia i magnezu, osiągając nierzadko twardość do 28 stopni w skali niemieckiej (dH). Producenci nowoczesnych urządzeń wymagają twardości poniżej 16,8 dH, pH między 8,0 a 9,5 oraz przewodności na poziomie 100–800 µS/cm. Niespełnienie tych parametrów grozi błyskawicznym zarastaniem wymienników.

W nowoczesnych instalacjach grzewczych z pompami ciepła i rekuperacją jakość wody decyduje o sprawności całego układu. Pierwsze napełnienie obiegów odbywa się zwykle wodą uzdatnioną zgodnie z rygorystycznymi wytycznymi technicznymi. Takie podejście minimalizuje ryzyko powstawania osadów od samego początku pracy systemu. Późniejsze, niekontrolowane dolewki kranówki wprowadzają natomiast świeży tlen i agresywne minerały. Związki te nieodwracalnie przyspieszają procesy degradacyjne w drogich wymiennikach oraz precyzyjnej armaturze.

Modernizacja instalacji grzewczej pod pompę ciepła wymaga precyzyjnego przygotowania posadzki. Niskotemperaturowe źródło pracuje efektywnie wyłącznie przy równomiernym rozprowadzaniu energii na ogromnej powierzchni. Źle wykonane podłoże powoduje straty cieplne i wyraźnie wydłuża czas reakcji układu na zmianę zadanych parametrów. Inwestorzy odnawiający starsze budynki najczęściej napotykają techniczne bariery w postaci niewystarczającej izolacji bazowej lub zbyt dużych nierówności wylewki.

Twarda woda w instalacji grzewczej z pompą ciepła powoduje osadzanie się kamienia kotłowego na kluczowych elementach roboczych. Już jednomilimetrowa warstwa osadu w wymienniku obniża wydajność całego systemu o blisko 10 procent. Zwiększa to zużycie energii elektrycznej o 20 procent w skali roku. Prawidłowe przygotowanie czynnika roboczego gwarantuje bezawaryjną pracę sprężarki. Zabezpiecza również instalację przed kosztownymi interwencjami serwisu w przyszłości.